Υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του οξειδωτικού στρες και των αυτοάνοσων νοσημάτων;

Το οξυγόνο που εισέρχεται στον οργανισμό μας με την αναπνοή και μεταφέρεται στα κύτταρα, χρησιμοποιείται σε ποσοστό 95% περίπου για την παραγωγή ενέργειας. Το υπόλοιπο ποσοστό προκαλεί τη δημιουργία των ελεύθερων ριζών οι οποίες είναι απαραίτητες για τον ανθρώπινο οργανισμό, αφού αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος. Όταν όμως ο οργανισμός βρεθεί υπό ορισμένες συνθήκες και η συγκέντρωση των ελεύθερων ριζών αυξηθεί, τότε ο ευεργετικός τους  ρόλος αναιρείται και γίνονται καταστροφικές για το ανθρώπινο σώμα.

Τα αποτελέσματα των αναλύσεων διχογνωμούν σχετικά με την συσχέτιση των αντιοξειδωτικών στη σημασία της εμφάνισης των αυτοάνοσων νοσημάτων. Πιο συγκεκριμένα, μελέτες έχουν διεξαχθεί κυρίως σε ασθενείς που πάσχουν από συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, ρευματοειδή αρθρίτιδα και αθηροσκλήρωση. Κυριαρχεί η άποψη πως η πρόσληψη αντιοξειδωτικών μέσω της διατροφής είναι ανεξάρτητη της ανάπτυξης των αυτοάνοσων παθήσεων. 

Όμως!

Είναι στατιστικά σημαντικό πως ασθενείς που πάσχουν από ρευματικές παθήσεις εμφανίζουν ανεπαρκή διαιτητική πρόσληψη με πολύ χαμηλά επίπεδα υπεροξειδικής δισμουτάσης και γλουταθειόνης υπεροξειδάσης, αλλά και βιταμίνης Α και β-καροτενίου σε σχέση με τα υγιή άτομα. Ένω, εξίσου χαμηλά, αλλά όχι στατιστικά σημαντικά βρίσκονται τα επίπεδα α-τοκοφερόλης και η βιταμίνης C. 

Παρ' όλο που δεν υπάρχει ακόμη μια ομοφωνία για τα ευρύματα που υπάρχουν για τη συσχέτιση του οξειδωτικού στρες του οργανισμού με την εμφάνιση και εξέλιξη των αυτοάνοσων νοσημάτων, είναι συνετό η διατροφή μας να είναι πλούσια σε φρούτα και λαχανικά εποχής, ξηρούς καρπούς, δημητριακά ολικής άλεσης, να υπάρχει ένα πρόγραμμα σωματικής δραστηριότητας σε σταθερή συχνότητα και κατ' επέκταση ένα φυσιολογικό, υγιές σωματικό βάρος.