ZEA: Μήπως τελικά δεν είναι και τόσο ‘’καινούργια συνήθεια’’;

Η ζέα (Triticum Dicoccum) είναι ένα από τα αρχαιότερα δημητριακά τα οποία είναι γνωστά στον σύγχρονο άνθρωπο. Η όλυρα αναφέρεται από τον Γαληνό (γιατρό του 2^ου αιώνα π. Χ.) ως το τρίτο δημητριακό κατά σειρά σε θρεπτική αξία μετά το κριθάρι και το σιτάρι. Ο δε Διοσκουρίδης (1^ος αιώνα μ. Χ.) τονίζει πως στην εποχή του ήταν διαδεδομένη μια πανάρχαια συνήθεια των Ελλήνων και των Ρωμαίων, η μίξη χονδροαλεσμένων κόκκων ζέας και σιταριού. Λέγεται ακόμη, πως οι Ρωμαίοι την κατανάλωναν κατά τις εκστρατείες τους, ενώ οι Αιγύπτιοι περιφρονούσαν θεαματικά την κατανάλωση σίτου και έφτιαχναν ψωμί αποκλειστικά από ζέα.

Η ζέα σταμάτησε να υπάρχει στη διατροφή μας με τα χρόνια. Το 1928 η καλλιέργεια της άρχισε σταδιακά να απαγορεύεται στην Ελλάδα και μέχρι το 1932 απαγορεύτηκε εντελώς. Η ετοιμολογία της ονομασίας της ζέας προέρχεται από τη λέξη ‘’ζείδωρος’’, αυτός δηλαδή που χαρίζει ζωή. Μελέτες έχουν δείξει πως η ζέα περιέχει 40% περισσότερο μαγνήσιο από άλλα δημητριακά, ενώ επιπλέον, παρέχει υψηλά ποσοστά του αμινοξέος λυσίνη, ένα αμινοξύ το οποίο κατατάσσεται στα απαραίτητα για τον οργανισμό, δεδομένου πως ο ίδιος δεν μπορεί να το συνθέσει. Είναι σημαντικό να σημειωθεί πως η γνήσια, καθαρή ζέα που δεν έχει προσμίξεις είναι ένα δημητριακό ελεύθερο γλουτένης, το οποίο μπορεί να καταναλωθεί χωρίς φόβο από ασθενείς που πάσχουν από κοιλιοκάκη.